Naglašava se raznolikost Vojvodine, njena multikulturalnost i blizina prirodnih lepota
Grad Novi Sad predstavljen je kao univerzitetski centar s bogatom habzburškom tradicijom i zanimljivom arhitekturom, dok je Carska bara izdvojena kao važno prirodno utočište za retke ptice
Reporteri vodećeg švajcarskog poslovnog lista "Handelszeitung", koji posluje u okviru kompanije Ringier AG, bili su u poseti Vojvodini, severno od Beograda. Njihova reportaža objavljena je u specijalnom dodatku od dvanaest strana pod nazivom "Standort Serbien" (Srbija kao poslovna destinacija), povodom obeležavanja 110. godišnjice diplomatskih odnosa između Švajcarske i Srbije.
Expo 2027 održava se pretežno tokom letnjih meseci. To je, dakle, sasvim dovoljan razlog da se nakon posete Ekspu priušti i nekoliko dana odmora u Srbiji. Izložbeni prostor nalazi se jugozapadno od centra Beograda, nedaleko od Aerodroma Nikola Tesla. Naše putovanje, međutim, ide u pravcu severa: u Vojvodinu, prelepo izletište koje je u Švajcarskoj jedva poznato. Nakon manje od sat i po vožnje stiže se do mirnih sela, malih gradića, prirodnih područja i pešačkih staza. Autonomnu pokrajinu Vojvodinu praktično grle susedne zemlje Bosna i Hercegovina, Hrvatska, Mađarska i Rumunija. U skladu sa tim, ovde pored Srba žive najrazličitije etničke grupe – manjine kao što su, između ostalih, Slovaci, Romi, Nemci, Česi i Bugari.
Popularni srpski rizling
Prva stanica mogla bi biti Vinarija Komuna. Nalazi se pomalo neupadljivo na velikom poljoprivrednom zemljištu sa plantažama, oko 75 kilometara severozapadno od Beograda. Imanje je poznato po aromatičnim i zanatski proizvedenim belim vinima, kao što su šardone, sovinjon blan ili muskat. Iz ponude se, međutim, pre svega ističe Rajnski rizling, koji se pravi od lokalne sorte grožđa kopjar. Doseljenici iz Rusije su svojevremeno preuzeli staro vinsko imanje, renovirali dvesta godina staru vodenicu i izgradili vinski podrum. Kasnije su pomagala njihova deca, a danas dnevni posetioci ovde nalaze ugodnu atmosferu, široku ponudu vina kao i tradicionalno posluženje – na primer domaći gulaš, koji se iznosi na sto u izdašnim porcijama.
Univerzitetski grad sa habzburškom krvlju
Jedva dvadeset kilometara severozapadno od vinarije nalazi se Fruška gora. Najstariji nacionalni park u Srbiji osnovan je 1960. godine i leži na Dunavu. Region se, s pogledom na prošlost, smatra draguljem Srbije: u brdima ovog kraja nekada se nalazilo 35 pravoslavnih manastira iz perioda od 15. do 18. veka. Skoro polovina njih je i danas očuvana; najpoznatiji su pre svega Krušedol i Vrdnik. Park je skoro potpuno pošumljen i pruža stanište za floru i faunu, kao i za ugrožene životinjske vrste poput istočnog krstaša (orao krstaš). Pored toga, u parku postoje brojne pešačke i biciklističke staze, koje možda nisu tako savršeno uređene kao u Švajcarskoj. Ali zdrav vazduh je tu, a dobar odmor je uvek moguć. Kome je potreban predah, pored gore pomenute Vinarije Komuna, očekuje ga još oko šezdeset drugih porodičnih vinarija. A ako nekome nedostaju planine: može se popeti na ipak 539 metara visoki Crveni čot; to je najviši vrh niske planine Fruške gore. Severno od Dunava leži drugi po veličini grad u Srbiji, Novi Sad, koji je takođe vredan kratke posete. Ovde je pre svega impresivna Petrovaradinska tvrđava iz 17. veka: ona stoji na obali reke i poznata je po svojoj upečatljivoj kuli sa satom.
Habzburška istorija Novog Sada ogleda se u arhitekturi. Nekadašnja Evropska prestonica kulture neguje opušten način života sa pulsirajućim studentskim životom i, štaviše, služi kao polazna tačka za posetu Carskoj bari, još jednom rezervatu prirode. Ovaj rezervat, koji se naziva i „Carska močvara“, dom je retkih i zaštićenih biljnih vrsta, kao i matična baza ili usputna stanica za preko 240 vrsta ptica, od kojih su polovina ptice selice.
Tamo više nije tajan tradicionalni restoran Salaš kod Stare Dunje, usred prirode, u blizini sela Stajićevo. Ime na nemačkom znači „altes Quittenbauernhaus“ (stari seoski posed sa dunjama). Ovde se prikazuju tradicionalne narodne nošnje, svira se lokalna tamburaška muzika i pripremaju se regionalna jela od mesa, često od mađarske rase svinja mangulica. Vina koja idu uz to ima u izobilju. Na putu nazad ka glavnom gradu može se još posetiti mali, skockani grad Sremski Karlovci; on se lako može istražiti pešice. Vredni pažnje su pravoslavna Saborna crkva, spomenici na gradskom trgu, Karlovačka gimnazija, kao i nekadašnja rezidencija srpskih patrijarha iz habzburškog doba. Monumentalna palata iz 19. veka smatra se jednom od najveličanstvenijih sakralnih građevina u Srbiji.
Vidikovac nudi panoramski pogled na ceo region – a i ovde ponovo postoje bezbrojne simpatične vinske taverne koje pozivaju na svraćanje. Gradić se naziva i „srpski Vajmar“. Nekada je privlačio mnoge uticajne srpske pesnike koji su u Švajcarskoj nešto manje poznati: Vuk Stefanović Karadžić na primer (1787–1864), takođe Branko Radičević (1824–1853) i Jovan Jovanović Zmaj iz iste epohe. Sve gore navedene destinacije mogu se iz Beograda istražiti u roku od jednog dana – ili se može otići na nekoliko noćenja u Novi Sad, tamo smestiti i onda istraživati region kraćim izletima.
Dakle, ima mnogo vina svuda, uglavnom severno od glavnog grada. Ali ako neko ima želju za pivom, onda se preporučuje putovanje južno od Beograda. U Nemenikućama, na sat vožnje udaljenosti, nalazi se "Kabinet Brewery", prva pivara zanatskog piva (craft beer) u Srbiji. Oni sebe tamo s ponosom vide kao pionira zanatske kulture piva u istočnoj Evropi i definišu se – što se naslućuje i u imenu – kao „kabinet kurioziteta“. Time porodica Melentijević, koja upravlja pivarom, želi da ukaže na svoju raznolikost eksperimentalnih i aromatičnih vrsta piva.
