Novi podaci daju najjasniji uvid u život "psa duha", retke i tajanstvene vrste iz Amazonskog basena
Zahvaljujući kamerama zamkama prikupljeno je 594 snimka tokom 25 godina u Boliviji i Peruu
Novi naučni podaci donose do sada najjasniji uvid u život jedne od najtajanstvenijih životinja Amazonskog basena. Zahvaljujući mreži kamera zamki, istraživači su uspeli da dokumentuju kratkouhog psa(Atelocynus microtis), retku vrstu koju zbog izuzetno retkog viđanja neki naučnici nazivaju i "pas duh".
Dugogodišnji projekat praćenja sprovela je organizacija Wildlife Conservation Society, koja je više od 25 godina postavljala automatske kamere na području Amazona u Boliviji i Peruu. Tokom tog perioda prikupljeno je ukupno 594 snimka ove vrste psa - što predstavlja dosad najopsežniji skup podataka o ovoj vrsti.
Do sada je "pas duh" bio potpuno nepoznat nauci
Postojalo je svega nekoliko potvrđenih lokacija njegovog prisustva, četiri muzejska primerka i samo dva direktna opažanja u prirodi. Novi materijal koji su prikupile kamere sada prvi put omogućava detaljniji uvid u njenu rasprostranjenost i ponašanje.
"Pas duh" prepoznaje se po malim, zaobljenim ušima i zdepastoj građi. Boja krzna varira od tamnosive do crvenkasto-smeđe nijanse. Jedna od njegovih najneobičnijih karakteristika je prisustvo delimično mrežastih šapa, što je među psima u Amazoniji izuzetno retka osobina i ukazuje na prilagođenost životu u blizini vodenih staništa, iako većinu vremena provodi u šumskim predelima udaljenim od reka.
Jedini predstavnik svog roda
Prema podacima Međunarodne unije za zaštitu prirode (IUCN), ova vrsta se vodi kao "umereno ugrožena", a dodatnu specifičnost joj daje činjenica da je jedini predstavnik svog roda, bez bliskih srodnika. Stručnjaci naglašavaju da je očuvanje amazonskih šuma ključno za njen opstanak.
Novi rezultati istraživanja donose i važne uvide u ponašanje vrste. "Pas duh" je, prema snimcima, pretežno dnevno aktivan, dok su njegova aktivnost u sumrak i zoru znatno slabije izražene. Naučnici pretpostavljaju da bi ovakav obrazac mogao biti strategija izbegavanja noćnih predatora i konkurencije.
Jedno od otkrića koja najviše iznenađuju jeste procena brojnosti vrste.
Iako se ranije smatrala izuzetno retkom, podaci sugerišu da u pojedinim oblastima može živeti i do 15 jedinki na 100 kvadratnih kilometara. U nekim regionima to čak premašuje gustinu populacije jaguara, što potpuno menja dosadašnje shvatanje o njenoj rasprostranjenosti i brojnosti.
(National Geographic.hu)
