Poznat je kao izuzetan dijagnostičar, sudski veštak i mentor mlađim kolegama, poštovan u medicinskoj zajednici
Pored medicine, bio je čovek širokih interesovanja i vedrog duha, a iza sebe je ostavio porodicu koju je neizmerno voleo
Lozničane je jutros zatekla tužna vest! Zdravstveni centar saopštio je da je preminuo njihov sugrađanin, ugledni loznički lekar, specijalista neuropsihijatar, primarijus dr Momir Đurić (1950–2026). Rođen u Donjoj Ljuboviđi kod Ljubovije, Đurić je životni i profesionalni put posvetio medicini, znanju i ljudima.
Kao dete se sa porodicom preselio iz krševite ljubovijske oblasti u plodnu mačvansku ravnicu, gde je proveo veći deo detinjstva i mladosti.
Bogat put školovanja, prva ljubav i profesionalizam
Srednju medicinsku školu završio je u Šapcu sa odličnim uspehom, nakon čega je upisao Medicinski fakultet u Beogradu, koji je završio 1974. godine, pre roka. Tokom studija upoznao je svoju buduću suprugu Nadu, sa kojom je započeo zajednički životni i profesionalni put.
Specijalizaciju iz neuropsihijatrije završio je na Medicinskom fakultetu u Beogradu 1981. godine.
Svoju lekarsku karijeru započeo je u Domu zdravlja u Vlasenici. Nedugo zatim prelazi u Zdravstveni centar "Dr Milenko Marin" u Loznici, gde zajedno sa suprugom nastavlja svoj profesionalni razvoj. Vrlo brzo je sa suprugom Nadom postao cenjen i poštovan lekar, ali i važan član lozničke zajednice, gde je stekao brojna prijateljstva koja su trajala čitavog života.
Sve do kraja ostao u Loznici
U lozničkoj bolnici je najpre radio kao lekar specijalista, a od 1991. do 1995. godine bio je načelnik Službe za neuropsihijatriju. Nakon podele službe, od 1995. godine postaje načelnik Službe za neurologiju Opšte bolnice u Loznici, na čijem čelu ostaje do odlaska u penziju, četvrt veka.
Tokom godina, stekao je zvanje primarijusa, bio je dugogodišnji član Srpskog lekarskog društva, Lekarske komore Srbije i Udruženja neuropsihijatara Srbije. Autor je i koautor više od 30 stručnih i naučnih radova objavljenih u zemlji i inostranstvu.
"Bio je čovek čvrstog karaktera, britkog uma i velike discipline"
Pored kliničkog rada, više decenija bio je sudski veštak iz oblasti neuropsihijatrije pri sudovima u Loznici i Šapcu, a godinama je bio i mentor lekarima na specijalističkom stažu.
Važio je za izuzetnog dijagnostičara i stručnjaka kome su se kolege i prijatelji često obraćali za savet i mišljenje. Bio je čovek čvrstog karaktera, britkog uma i velike discipline. Fokusiran, organizovan, dosledan i istrajan u svemu što je radio, takav je ostao do samog kraja. Prijatelji su ga pamtili i kao čoveka vedrog duha koji je voleo šalu i druženje.
Iako je medicina bila njegova osnovna profesija, imao je široka interesovanja i bogato znanje o svetu. Posebno su ga zanimale istorija, filozofija, politika i geografija. Razgovore je često obogaćivao latinskim citatima, mislima velikih filozofa i narodnim izrekama.
- Ako bismo želeli da izaberemo jednu izreku koja ga najbolje opisuje, to bi bila "Res, non verba" - dela, a ne reči. Za sobom je ostavio sina Sinišu, ćerku Milicu i unuke Strahinju i Ariana, koje je neizmerno voleo - saopštio je Zdravstveni centar Loznica.
