Njegovi radovi su, kroz inovacije i eksperimente, uticali na nadrealiste i umetnike 20. veka
Period izgnanstva bio je posebno plodan za njegovo likovno izražavanje
Viktor Igo (1802-1885), veliki francuski pisac i jedan od najvećih stvaralaca svog vremena, bio je i izuzetan crtač. Njegovi radovi, koje je dugo stvarao daleko od očiju javnosti, danas zauzimaju važno mesto u istoriji umetnosti. Kuća muzej Viktora Igoa u Parizu poseduje najznačajniju zbirku njegovih crteža, koji se smatraju jednim od najoriginalnijih i najmodernijih umetničkih ostvarenja svog doba.
Temelj kolekcije postavio je Pol Meris, koristeći svoju zbirku, porodičnu kolekciju i crteže Žilijet Drue, koje je nabavio od njenog rođaka Luja Koša. Zbirka je od tada stalno dopunjavana kupovinama i donacijama i danas broji više od 700 radova, pružajući gotovo potpun uvid u Igoovo likovno stvaralaštvo, piše na sajtu Kuće muzeja Viktora Igoa u Parizu.
Posebno su značajni crteži koji su od samog početka bili namenjeni izlaganju na zidovima, često u ramovima koje je oslikao sam Igo. Među njima se nalaze neka od njegovih najpoznatijih i najvrednijih dela.
Crtanje deo obrazovanja
Crtanje je bilo deo Igoovog obrazovanja, ali je tek početkom tridesetih godina 19. veka počeo da pravi duhovite karikature perom, uglavnom za svoju dušu, ali i da bi zabavio porodicu i prijatelje. Od 1834. godine redovno je pravio skice u putopisnim dnevnicima, najčešće olovkom, kako bi sačuvao uspomene na mesta i arhitektonske detalje koje je obilazio. Po dolasku kući, crteže bi dorađivao mastilom i slao svojoj deci, koja su bila oduševljena njima.
Njegova putovanja dolinom Rajne 1839. i 1840. godine ostavila su dubok trag na njegovu maštu. Gradovi podignuti na strmim obalama reka postali su trajna inspiracija njegovom umetničkom radu.
Jedinstvena tehnika
Oko 1847. godine Igo je u potpunosti ovladao likovnim izrazom, razvijajući jedinstvenu tehniku koja je spajala litografske voštane bojice, ugalj i razliveno mastilo. Krajem leta 1850. godine u trpezariji Žilijet Drue uredio je pravi umetnički atelje.
Dok je bio zaokupljen politikom i gotovo prestao da piše, svoju stvaralačku energiju usmerio je ka crtanju velikih, vizionarskih kompozicija snažnog emocionalnog naboja. U tom periodu nastala su dela poput "Le Burg à la Croix", "Le Champignon", "Gallia", "La Ville morte", "Vue de Paris" i "Paysage aux trois arbres".
Igo je neprestano eksperimentisao sa tehnikama – koristio je zaštitne premaze koji su stvarali efekat pucanja površine, kombinovao mastilo i gvaš, koristio različite materijale i strugao površinu papira kako bi pojačao dramatičnost svojih crteža. Mrlje od mastila pretvarao je u polazište za maštovite kompozicije, postupak koji će mnogo godina kasnije oduševiti nadrealiste. Upravo zbog takvih eksperimenata njegovi radovi danas se smatraju izuzetno modernim.
Godine u izgnanstvu
Godine provedene u izgnanstvu bile su posebno plodan period njegovog likovnog stvaralaštva. Tada nastaju fantastični crteži inspirisani seansama spiritizma na ostrvu Džerzi, kao i brojni morski pejzaži sa upečatljivim nebom.
Svoje protivljenje smrtnoj kazni Igo je izrazio kroz dela poput "Les Pendus", "Ecce" i "Ecce Lex", koja se danas ubrajaju među njegova najznačajnija umetnička ostvarenja.
Boravak daleko od porodice doveo je i do toga da razvije običaj slanja takozvanih čestitki – crteža u kojima se poigravao kaligrafijom sopstvenog imena. Muzej danas čuva više takvih radova.
Po dolasku na ostrvo Gernzi dodatno je proširio svoj umetnički izraz. Koristio je šablone od papira, čipku i otiske lišća kako bi stvarao neobične teksture, a prilikom uređenja Hauteville House napravio je veliki broj skica za nameštaj i enterijer. Prijateljima je često poklanjao i ramove koje je sam oslikavao, poput onih iz serije "Souvenirs", namenjenih zidovima sobe za bilijar. Većina tih radova sačuvana je u muzejskoj zbirci.
Protest protiv slepe i okrutne pravde
Ponekad je svojim crtežima dopunjavao književna dela ili je istu umetničku viziju razvijao kroz književnost i likovnu umetnost istovremeno. To je slučaj sa delima "Les Travailleurs de la mer" i "L'Homme qui rit", u kojima se pojavljuju svetionici Eddystone i Les Casquets.
Među njegovim kasnijim radovima posebno se izdvaja ciklus "La Sorcière", niz grotesknih lica koja podsećaju na dela Goje i predstavljaju još jedan snažan protest protiv slepe i okrutne pravde.
Takođe, Igo je ostavio i veliki broj apstraktnih mrlja od mastila, koje se danas posmatraju iz sasvim drugačije perspektive. Nije poznato da li su nastale kao tehničke probe ili kao prvi koraci u stvaralačkom procesu, ali su upravo u njima nadrealisti i mnogi umetnici 20. veka prepoznali začetke automatizma i apstraktne umetnosti, piše na sajtu Kuće Viktora Igoa.
