Danas obeležavamo RASPEĆE ISUSA HRISTA, a evo da li se to ZAISTA DESILO: Naučnici imaju NOVA SAZNANJA i ovo je veoma važno za ceo hrišćanski svet
- Isus Hrist je jedna od najpoznatijih istorjiskih ličnosti, ali o njegovom stvarnom životu i izgledu se zna malo.
- Njegovo postojanje potvrđuju i vanbiblijski izvori kao što su Josif Flavije i rimski istoričar Tacit.
Iako je Isus Hrist jedna od najpoznatijih ličnosti u istoriji čovečanstva, o njegovom stvarnom izgledu i životu i danas se zna iznenađujuće malo. Uprkos tome, postao je temelj jedne od najvećih svetskih religija. Istoričari, međutim, imaju jasan kriterijum - da bi se neka činjenica smatrala pouzdanom, moraju postojati najmanje dva nezavisna izvora.
Kada je reč o Isusu Hristu, takvi izvori zaista postoje. Prvi i najvažniji je Novi zavet, koji detaljno opisuje njegov život i raspeće. Iako su ga pisali njegovi sledbenici, veruje se da su se oslanjali na tadašnje usmene i pisane izvore. Ono što dodatno potvrđuje istorijsku osnovu jeste činjenica da o Isusu pišu i vanbiblijski autori poput Josifa Flavije i rimskog istoričara Tacita. Upravo zahvaljujući tim zapisima, većina naučnika danas smatra da je Isus zaista postojao i da je bio razapet na krstu.
Crkva na Golgoti
Jedno od ključnih pitanja koje i dalje intrigira istraživače jeste - gde se tačno dogodilo raspeće? Grad Jerusalim prepun je mesta povezanih sa Isusovim životom, ali mnoge od tih lokacija ne mogu da izdrže strogu istorijsku proveru. Ipak, posebno se izdvaja Crkva Svetog Groba, za koju se veruje da je podignuta na mestu gde se nalazila Golgota.
Arheološka istraživanja dodatno podupiru ovu teoriju. Ispod crkve pronađen je stari kamenolom, u kojem su ostavljani komadi kamena neupotrebljivi za gradnju. Vremenom se tu formirao brežuljak, koji je, prema pretpostavkama stručnjaka, Rimljanima služio kao mesto za izvršenje smrtnih kazni. Upravo taj lokalitet mnogi povezuju sa biblijskom Golgotom - mestom Isusovog raspeća.
Najokrutnija kazna u rimskom svetu
Sama kazna raspeća bila je jedna od najokrutnijih u rimskom svetu. Namenjena prvenstveno političkim buntovnicima, služila je i kao upozorenje svima koji bi se usudili da se suprotstave vlasti. Osuđenici su najpre bičevani, a zatim primorani da nose krst do mesta pogubljenja. Na krstu su umirali sporo i u velikim bolovima, često pred očima prolaznika, jer su uzvišenja birana upravo da bi bila vidljiva iz grada.
U to vreme, jedini koji je imao ovlašćenje da izrekne takvu kaznu bio je rimski prefekt. U slučaju Isusa, to je bio Poncije Pilat. Prema zapisima, presuda je doneta u osetljivom trenutku - tokom jevrejskog praznika Pashe, kada je Jerusalim bio pun ljudi. Strah od pobune, kao i Isusova kritika verskih i društvenih struktura, verovatno su igrali ključnu ulogu u donošenju odluke, piše "DW".
Događaji nakon smrti izlaze iz okvira nauke
Istoričari smatraju da je Isus umro između 30. i 34. godine nove ere, nedaleko od gradskih kapija Jerusalima. Međutim, ono što se dogodilo nakon njegove smrti izlazi iz okvira strogo naučno proverljivih činjenica.
Jevanđelja govore o praznom grobu i vaskrsenju trećeg dana, kao i o susretima sa njegovim sledbenicima. Upravo ta vera u vaskrsenje bila je presudna - ona je dala snagu njegovim učenicima da nastave da šire njegovo učenje, uprkos progonima.
Šta god se tačno dogodilo u tim danima, jedno je sigurno: iz tog trenutka nastala je religija koja će promeniti tok istorije. Vera u vaskrsenje nije bila samo teološka ideja, već i lično iskustvo koje je oblikovalo živote miliona ljudi kroz vekove.
Bonus video:
Saznajte sve o najvažnijim vestima i događajima, pridružite se našoj Viber i WhatsApp zajednici, prijavite na newsletter, ili čitajte na Google News.