Ovako je izgledala PRAVA EMINA iz pesme Alekse Šantića: Praunuka podelila fotografiju Mostarke koja je zauvek ostala SIMBOL LJUBAVI I ČEŽNJE

Emina je bila devojka koja je, prema predanju, osvojila srce velikog pesnika, a iz njegove neostvarene ljubavi nastala je pesma koja je obeležila generacije. Mnogi su je prvi put zavoleli još u gimnaziji kroz Šantićeve stihove, dok su je starije generacije upoznale kroz nezaboravnu interpretaciju velikana sevdaha Himze Polovine.

Muslimanka i pravoslavni Srbin nisu smeli čak ni da razgovaraju

Uz objavljenu fotografiju Emine, njena praunuka Alima podelila je i priču koja otkriva detalje o ženi iza jednog od najpoznatijih književnih likova.

"Na ovoj fotografiji je Emina o kojoj je pisao Aleksa Šantić. Mostarsko naselje Brankovac miriše na procvale bašte i tek prosutu kafu. Iza visokih kamenih zidova avlije imama Saliha Sefića, 14-godišnja Emina hvata vodu iz šadrvana. Ona ne zna da je s druge strane zida posmatra čovek sa šeširom i dubokom setom u očima, sused i pesnik Aleksa Šantić."

Taj jedan pogled preko zida, kako se navodi, postao je temelj mita o velikoj, neostvarenoj ljubavi.

"Šantić, pesnik, pravoslavni Srbin, i Emina, kći muslimanskog dostojanstvenika, živeli su u svetovima koji su se u Mostaru dodirivali, ali se nikada nisu smeli sresti udvoje. U to vreme, u patrijarhalnom Mostaru, komunikacija između pravoslavnog muškarca i muslimanke iz ugledne porodice bila je društveno neprihvatljiva."

Pesma "Emina" objavljena je 1902. godine u časopisu "Kolo". Iako se često tumači kao izraz velike ljubavi, istorijski podaci ukazuju na to da je više bila rezultat Šantićeve fascinacije lepotom mlade komšinice nego stvarne ljubavne veze. U stihovima je pesnik verno opisao ambijent tadašnjih mostarskih avlija – baštu sa đulima (ružama), šadrvan i ibrik, stvarajući sliku koja je ostala urezana u kolektivno sećanje.

Kada je pesma objavljena, Mostar je, prema predanju, znao na koga se odnosi.

"Svi su znali o kome je, ali niko nije smeo da progovori. Lepota stihova bila je jača od svakog trača."

Emina u starosti priznala da joj je Šantić posvetio pesmu

Ipak, život stvarne Emine bio je mnogo drugačiji od poetske slike koju je stvorio Šantić. Ubrzo nakon što je pesma postala poznata, udala se za Avdu Koludera, bogatog trgovca i posednika iz Mostara. Rodila je četrnaestoro dece, od kojih je osmoro preživelo. Živela je povučeno, posvećena porodici, i nikada u mladosti nije javno govorila o pesmi koja je proslavila njeno ime. Tek u dubokoj starosti potvrdila je da je pesnik često prolazio pored njihove kuće, ali je naglasila da između njih nikada nije bilo čak ni razgovora.

Decenijama se nije znalo kako je Emina zaista izgledala. Zahvaljujući njenoj praunuci Alimi Ferović-Fazlić, iz porodične arhive sada je izronila fotografija žene koja je postala simbol lepote, nedostižne ljubavi i čežnje.

Dopisani stihovi koji su postali deo legende

Kada je reč o pesmi koja je kroz muziku postala deo tradicije sevdaha, posebnu ulogu imao je Himzo Polovina. On je šezdesetih godina prošlog veka izveo čuvenu verziju "Emine" sa dodatnim završnim stihovima:

"Umro stari pesnik, umrla Emina, ostala je pusta bašča od jasmina..."

Međutim, ti stihovi nisu delo Alekse Šantića. Nakon Drugog svetskog rata dopisala ih je Mostarka Sevda Katica, a Himzo Polovina ih je uvrstio u svoju interpretaciju. Upravo ta verzija postala je najpoznatija i danas se smatra jednim od klasika sevdaha, dok je priča o Emini ostala večni simbol ljubavi koja nikada nije bila ostvarena, piše Slobodna Dalmacija.

Pogledajte BONUS VIDEO: