Zbog dečaka sa slike Novak je PLAKAO KAO KIŠA pred celim svetom! Toliko ga je ZABOLELO to što je doživeo da nije mogao da zadrži suze - i Srbi jako dobro pamte TAJ DAN
- Dečak sa slike postao je vrhunski teniser i grend slem šampion, ali su ga brojne povrede prerano udaljile sa terena
- Navijači iz Srbije najviše ga pamte po pobedi nad Novakom Đokovićem u prvom kolu turnira u Olimpijskim igrama u Riju 2016.
Dečaka sa slike toliko vole svi ljubitelji tenisa, a među njima i Srbi, da mu nikad nisu zamerili, ili su mu vrlo brzo oprostili, suze Novaka Đokovića na Olimpijskim igrama u Rio de Žaneiru 2016. godine, kada je neočekivano izgubio u prvom kolu. Bio je to jedini put da smo našeg tenisera videli da plače zbog poraza, pa zamislite koliko je značajan taj meč bio. Ipak, taj bolni trenutak ne može da se meri sa svim nepravdama u karijeri koje je doživeo voljeni "div iz Argentine".
Malo je sportskih priča u modernom tenisu koje su istovremeno toliko veličanstvene i toliko bolne kao životna i profesionalna sudbina Huan Martin del Potro. Teniser, koji je bio predodređen da postane svetski broj jedan, da godinama vlada velikim turnirima i rame uz rame stoji sa najvećima u istoriji, danas ima jednu skromnu želju - da može da provede dva ili tri sata na terenu bez bola. Neki ga pamte po pomenutom meču sa Novakom Đokovićem, drugi po tituli na US Openu, a treći jednostavno po njegovom fer pleju i dobrodušnosti.
Možda vas zanima
Del Potro je rođen 1988. godine u gradu Tandil, u sportskoj porodici, gde su tenis i fudbal bili sastavni deo svakodnevice. Reket je uzeo u ruke sa samo sedam godina, a njegov ogroman talenat bio je vidljiv veoma rano. Već kao junior važio je za jednog od najperspektivnijih tenisera sveta, a 2002. godine osvojio je prestižni Orange Bowl u konkurenciji do 14 godina.
Sa 15 već je pobeđivao profesionalce na fjučers turnirima, a munjeviti uspon nastavio je i u seniorskoj konkurenciji. Do 2005. godine već je osvojio čelendžer turnir i završio sezonu među 200 najboljih na svetu.
US Open 2009. i prekretnica
Vrhunac njegove rane karijere dogodio se na US Open 2009. godine. Sa samo 20 godina, Del Potro je ostvario ono što su mnogi smatrali nemogućim - na putu do titule pobedio je tadašnjeg drugog tenisera sveta Rafaela Nadala u polufinalu, a zatim i neprikosnovenog broja jedan, Rodžera Federera, u epskom finalu u pet setova.
Taj trijumf nije bio samo sportska pobeda - bio je najava nove ere. "Toranj iz Tandila", kako su ga prozvali zbog visine od 198 centimetara i razornog forhenda, delovao je kao budući vladar tenisa.
Povrede koje su promenile sve
Međutim, sudbina je imala drugačije planove. Već 2010. godine Del Potro je doživeo tešku povredu ručnog zgloba, zbog koje je morao na operaciju i praktično je ostao bez šanse da brani US Open titulu. Usledile su godine borbe, povrataka i novih razočaranja.
Iako se 2012. godine vratio među najbolje i odigrao istorijski meč protiv Federera u polufinalu Vimbldona povrede su nastavile da ga prate. Iste godine osvojio je bronzanu medalju na Olimpijskim igrama u Londonu, pobedivši Novaka Đokovića, što je tada opisao kao uspeh ravan osvajanju grend slema.
Olimpijska bajka
Na Olimpijskim igrama u Riju 2016. godine Del Potro je ispisao još jednu nezaboravnu priču. Kao nisko rangiran i bez statusa nosioca, u prvom kolu je eliminisao Đokovića, a zatim stigao sve do finala, gde je osvojio srebrnu medalju posle maratonskog meča sa Endi Mari.
Upravo je taj meč sa Novakom svim navijačima ostao u gorkom sećanju.
Iste godine bio je ključna figura u istorijskom osvajanju Dejvis kup titule Argentine. Njegov preokret protiv Marina Čilića u finalu protiv Hrvatske ostao je upamćen kao jedan od najboljih mečeva u istoriji takmičenja. Tandil mu je priredio dva dočeka heroja, a ATP ga je proglasio za povratnika godine.
Koleno koje je pobedilo šampiona
Najveća tragedija njegove karijere počela je 2019. godine povredom kolena na turniru u Kvinsu. Od tada, Del Potro je prošao kroz pravi pakao: osam operacija, stotine injekcija, eksperimente sa nervima, blokade tetiva i neprekidne terapije širom sveta.
"Od prve operacije nikada više nisam mogao da se popnem uz stepenice bez bola", priznao je u emotivnom video obraćanju. Svakodnevni život postao mu je borba - ne može da trči, da šutne loptu, da igra tenis, pa čak ni da sedi ili spava bez bolova. Svaki dan započinje sa šest do osam tableta.
Poslednji profesionalni meč odigrao je u februaru 2022. godine, a već narednog dana otišao je na novu operaciju - u tišini, bez najava, u nadi da će se ipak vratiti.
Danas ima 38 godina i živi daleko od reflektora. Nema porodicu, nema decu, a nedavno je morao da demantuje glasine o očinstvu. Njegova svakodnevica ispunjena je terapijama, lekovima i borbom za kvalitetan život.
Bonus video:
Saznajte sve o najvažnijim vestima i događajima, pridružite se našoj Viber i WhatsApp zajednici, prijavite na newsletter, ili čitajte na Google News.