Veštačka inteligencija smatra da SRBIJA treba da nosi OVO IME: Mnogi su se iznenadili i duboko zamislili, ali oni koji nisu spavali na časovima istorije ODMAH SU SVE SHVATILI

Samo oni koji nisu bežali sa časova istorije odmah su shvatili zašto je baš ovaj naziv izabrala veštačka inteligencija. Kada strancu koji ne poznaje evropske prilike (i neprilike) kažete odakle ste, možda će reagovati: "Ah, pa znam – Sibir! Vi ste iz Rusije?". Do ovakvih zabuna dolazi češće nego što možete da zamislite. Onda morate da objasnite da Srbija nikad nije bila pripadala Sovjetskom Savezu, kao što mnogi Amerikanci misle, već da je bila deo Jugoslavije, daleko srećnije zemlje od onih koje su bile članice bivšeg Istočnog bloka.

Pomenućete, naravno, i da je postojala mnogo pre Jugoslavije. Vekovima ranije. To je "otkrila" i AI, pa je, prilikom biraja alternativnih naziva, Srbiji zapravo dana njeno najstarije ime. Raška. Raška, termin koja ima vrlo dubok smisao i simboliku, ali i najdugovečnije korene u našem nacionalnom identitetu. Raška – prva srpska država.

Ova istorijska i geografska oblast odnosi se na jugozapadni deo današnje Srbije, severni deo današnje Crne Gore i krajnji istočni deo današnje Bosne i Hercegovine; na područja oko Lima i Tare, kao i gornjih tokova Drine i Ibra. Imenu je "kumovala" prestonica, stari Ras, koji je u periodu od 9. do 13. veka bio jedan od najznačajnijih utvrđenih gradova na ovom podneblju. Naziv Ras nastao je preoblikovanjem imena poznoantičkog, odnosno ranovizantijskog utvrđenja Arse, koje u 6. veku pominje vizantijski istoričar Prokopije.

Nakon dolaska na Balkan sa ostalim Južnim Slovenima, Srbi su formirali nekoliko župa koje su se kasnije ujedinile. Prvu državu, Kneževinu Srbiju, osnovao je u početkom 9. veka knez Vlastimir. U evropskoj literaturi se sve do početka 20. stoleća koristio i termin Raška, ili Stara Raška.

Tokom istorije, prostorni opseg se postepeno menjao. Iako je prvobitno bio vezan za staru župu koja je obuhvatala sliv reke Raške, pojam se nakon stvaranja drevne Raške episkopije znatno proširio.

U Rasu je stolovao i veliki župan Stefan Nemanja, osnivač dinastije koja je tokom više od dva veka vladavine ostvarila najveće proširenje srednjovekovne države. Upravo Raška oblast predstavlja kolevku srpske kulture i duhovnosti, koje su do punog izražaja došle tokom 12. i 13. veka, o čemu svedoče veličanstvena arhitektonska dostignuća.

Središte ovog prostora i okolina Novog Pazara dom su nekih od najznačajnijih manastira, koji su zahvaljujući neprocenjivoj istorijskoj vrednosti uvršteni na UNESKO-vu listu svetske baštine. Među te bisere spadaju i manastiri Studenica, Sopoćani, Đurđevi Stupovi, Mileševa, Žiča, Gradac i još mnogo spomenika, od kojih najveći broj i dalje čami u ruševinama nakon razaranja tokom osmanske vladavine.

Poznati istoričar Vladimir Ćorović zabeležio je da je samo u dolini Lima, u zenitu srpske srednjovekovne civilizacije, duhovno i kulturno zračilo oko sedamdesetak crkava i manastira.

U novije vreme, sa početkom opštenarodne revolucije 1804. godine i formiranjem dva srpska državotvorna i oslobodilačka jezgra u Šumadiji i u Staroj Crnoj Gori, Raška je dobila novi nacionalni, kulturni i strategijski značaj. Naziv za istorijsko jezgro srpske države koristio se sve dok prvih decenija prošlog veka nije nametnuti drugi termin – Sandžak.

A na mapi sa drugačijim nazivima evropskih zemalja koju je formirala veštačka inteligencija, osim Srbije koja nosi staro ime Raška ("Rascia"), vidimo i da Grčka ima svoj antički naziv Hellas, da je teritorija Nemačke "postala" Tevtonija (po drevnom germanskom plemenu Tevtoncima, kasnije i viteškom redu), da je Francuska "zemlja Gala", kako je i inače često nazivaju, dok je Slovačka "osvanula" kao Gornja Mađarska.

Na ovoj karti Rumunija nosi svoje rimsko ime Dakija, Mađarska je Panonija, Češka – Boemija, Švajcarska – Helvecija, dok alternativno ime za Austriju glasi Danubia, po "lepom, plavom Dunavu".