Ovako su IZGLEDALE ŽENE U PRAVOM HAREMU, što su bile DEBLJE, bile su POŽELJNIJE - miljenica najluđeg sultana imala je VIŠE OD 230 KG!

Verni gledaoci serije Sulejman veličanstveni nisu pratili samo dvorske intrige i istorijske događaje, već su sa divljenjem posmatrali i raskošne haljine konkubina, ukrašene dragim kamenjem, kao i lepotu žena koje su ih nosile.

Ipak, postoji jedna važna razlika između televizijske priče i istorijskih činjenica. Konkubine u sultanovom haremu nisu ličile na vitke manekenke kakve često prikazuju savremeni reditelji. Prema navodima istoričara, ideal ženske lepote u to vreme podrazumevao je puniju figuru, a stanovnice harema svakodnevno su uživale u obilnim i raskošnim obrocima.

Stručnjaci potvrđuju da mnoge vladare Osmanskog carstva nisu privlačile mršave i vitke lepotice sa uskim strukom. Naprotiv, ideal ženske lepote često je podrazumevao raskošnije obline.

Tako je, prema istorijskim zapisima, nakon stupanja Ibrahima I na presto, prednost u haremu nisu imale sitne i krhke žene. Njegova majka bila je upoznata sa sinovljevim ukusom, pa je navodno naredila da se konkubinama služe obilni obroci i velike količine slatkiša kako bi dobile na težini.

Dvorske kuhinje radile su punim kapacitetom, jer se verovalo da su upravo korpulentne žene imale najveće šanse da privuku pažnju sultana i steknu njegovu naklonost.

Ipak, konkubina koja je, prema predanjima, zaista osvojila Ibrahimovo srce bila je Šekerpare Hatun, za koju se navodi da je imala više od 230 kilograma. Dok bi danas takva telesna težina bila predmet zdravstvenih briga, u tadašnjem Osmanskom carstvu smatrana je simbolom poželjne lepote i blagostanja.

Sultan ju je od milja nazivao "kockom šećera" i rado je provodio vreme u njenom društvu, izdvajajući je među ostalim ženama iz harema. Iako je uživala njegovu posebnu naklonost, istorijski izvori navode da nikada nije rodila naslednika, pa njen uticaj na dvoru nije prerastao u trajno političko nasleđe.

Opšte je poznato da su sultanovi haremi u pojedinim periodima brojali stotine, pa čak i do hiljadu konkubina. Naravno, nisu sve imale priliku da privuku pažnju vladara i dospeju u njegove odaje.

Žene koje nikada nisu stekle sultanovu naklonost često su ostajale u palati, gde su obavljale različite dužnosti i napredovale u hijerarhiji harema. One starije ili manje uticajne premeštane su u posebne odaje namenjene bivšim dvorskim stanovnicama.

Mnoge su, nakon određenog vremena, dobijale priliku da napuste palatu i započnu novi život. Neretko su udavane za ugledne trgovce, činovnike ili pripadnike osmanskog plemstva, čime su sticale društvenu sigurnost i pristojan položaj izvan dvora.

Postoji uvreženo mišljenje da su sultanove konkubine dane provodile isključivo u dokolici i uživanju. Međutim, istorijski izvori pokazuju da je život u haremu bio mnogo složeniji i organizovaniji nego što se danas misli.

Mlade žene prolazile su kroz ozbiljno obrazovanje. Učile su strane jezike, književnost, muziku, bonton i dvorski protokol, dok su mnoge usavršavale pevanje, ples i sviranje različitih instrumenata. Cilj je bio da postanu obrazovane, kulturne i dostojne života na osmanskom dvoru.

Naravno, bilo je mesta i za razonodu. Brojni zapisi svedoče da su u harem redovno pozivani muzičari, plesači, pesnici i drugi umetnici kako bi zabavljali stanovnice palate i upotpunili njihov svakodnevni život.