BORIS TADIĆ I IVICA DAČIĆ PLAČU NA KOMEMORACIJI DUŠKU VUJOŠEVIĆU Slomili se u prvom redu, nisu mogli da suzbiju emocije (VIDEO)

Duško Vujošević umro je 8. aprila u 68. godini, a danas se u Skupštini grada Beograda održava komemoracija u njegovu čast. Brojne istaknute ličnosti su došle da se oproste od legendarnog trenera, a među njima su bili Ivica Dačić i Boris Tadić.

Ivica Dačić i Boris Tadić sedeli su u prvom redu, a tokom govora su i zaplakali.

Podršku porodici na komemoraciji pružili su brojni prijatelji, kolege i bivši košarkaši Partizana. Da bi odali počast legendi, u Skupštini grada okupile su se prave sportske veličine – Željko Obradović, Saša Đorđević, Predrag Danilović, Moka Slavnić, Dejan Tomašević, Nemanja Vidić...

Tu su Željko Paspalj i Vanja Marinković, kao i Ostoja Mijailović. Pored njih, prisustvovale su i druge poznate ličnosti, među kojima su glumac Zoran Cvijanović, Boris Tadić, Ivica Dačić, Rasim Ljajić i Bogoljub Karić.

Prijatelj legendarnog trenera održao potresan govor

Na komemoraciji Duška Vujoševića, koja se održava u Skupštini grada Beograda, potresan govor je održao pesnik Sinan Gudžević i prijatelj legendarnog trenera.

- Bez Duška Vujoševića se Partizan ne može ni zamisliti. Ovde sam po želji Duletove porodice. Vidimo kako već sedam dana pripadnici nacije Partizana žali Duška Vujoševića.... Duško Vujošević je izjavio više puta da je po nacionalnosti on Partizanovac.

- Duška sam poznavao 40 godina ravno. Sa njim me je upoznao u restoranu Zagreb partizanovac Božo Koprivica. To je bilo za vreme Jugoslavije, dok je Duško još živeo sa roditeljima i sestrom Natašom u Zemunu. U tri sedmice marta i aprila ove godine, smrt nemilosna izvršiteljica izješe po vremenu vreme, odnela je i Boža i Duška. Partizana su pune knjige Boža Koprivice, a bez Duška se ne može ni zamisliti. Kakav dobro obavljen posao smrti, kakav uspeh, srušiti takvu tvrđavu. Od Duška sam saznao za smrt Božovu, a nakon komemoracije stigla je vest o Duletovoj smrti. Ovde sam po želji Duletove porodice. Jutros mi se čini da je vreme od kako se znam sa Duškom, prošlo dlanom o dlan. O smrti kažemo da znamo sve, ali nas uvek iznenadi. Vidimo već sedam dana kako pripadnici nacije Partizanovaca, žale Duška Vujoševića, ako takvih ima da ne znaju, on je više puta izjavio da je on po nacionalnosti Partizanovac. Njemu koji im je priredio više radosti nego svi pre njega i posle njega. I strukture košarkaškog i drugih klubova su se priključili tome žaljenju. Narodna žalost je dobra reč, iako ona nije proglašena. Duško je za mnogo ljudi bio narodna radost, pa je i žalost za njime narodna. "Svako je žalan i bolan kada mu umrte neko od bližnjih, ali smrt žali i grad". Rođen je u Titpogradu, majka Vukica, otac Nikola, roditelji su Crnogorci. Sele se u Beograd, otac ekomnomista, majka službenica. Dule u Beogradu krenuo u osnovnu školu na Dušanovcu. Počeo studuirati na Pravnom fakultetu, a paralelno se upisao na trenersku školu. Završio ju je, a fakultet nastavio. Kada je postao prvi trener Partizana imao je 27 godina. Osvojio je prvo prvenstvo 1987. godine, dve godine kasnije upoznaje Anu, buduću suprugu.

Iz Partizana će Duško otići u Italiju, Španiju, Francusku, jednu sezonu trenira i Zvezdu, posle se vraća u Partizan i čini ono što ga čini najvećim. Uglavnom je klub pomagao treneru da postane bolji, da se proslavi. To je uobičajen princip napretka. Ali ima trenera koji su više dali Partizanu, u fudbalu Ile Špic, Stjepan Bobek... Duško je zahtevao da se igrači usavršavaju vežbanjem, bio je nepopustljiv. Vežbom se i papagaj nauči da govori, rekao mi je jednom.