Selo Tucanje u opštini Berane poznato je po neobičnom imenu i bogatoj istoriji
Tucanje ima bogate vodne resurse, brojne izvore i reku koju koriste za navodnjavanje
Ime ovog sela u opštini Berane u Crnoj Gori jedno je od onih koje odmah privuče pažnju i često izazove nevericu kod ljudi koji ga prvi put čuju. Zbog svog neobičnog naziva, neretko postaje i tema šale, ali iza tog imena stoji naselje koje ima dugu istoriju, staro stanovništvo i jasno oblikovan život u dolini reke.
Smešteno između Veljeg vrha i Babljače, uz tok reke Tucanjštice, selo Tucanje se razvilo u prirodno podeljenom prostoru gde su dolina, izvori i brdski tereni vekovima određivali način života. Upravo ta geografija oblikovala je i raspored kuća, mahala i zaselaka, kao i privredu zasnovanu na zemlji i stočarstvu.
Leva strana doline, blaža i pogodnija za naseljavanje, nosi i glavni deo sela, dok je desna, strmija i manje povoljna, ostala ređe naseljena. U toj prirodnoj podeli formirane su i dve mahale u aluvijalnoj ravni – Babačići i Šabatići – dok se na desnoj strani, ispod Babljače, nalazi zaselak Bare. Okruženje sela obiluje brdima obraslim sitnogoricom, što je omogućavalo stočarstvo, dok su ravni i blaži predeli bili idealni za zemljoradnju i voćarstvo.
Selo raspolaže i bogatim vodnim resursima
Tucanje raspolaže i bogatim vodnim resursima. Meštani su koristili brojne izvore, među kojima se izdvajaju Toplik, Studenac, Dratorat, Mušmula u Babljači i voda u Prijekim njivama.
Pored izvora, i sama reka je služila kao pojilo i za navodnjavanje, a na njoj su radile i dve redovnjačke vodenice, koje su bile važan deo svakodnevnog života.
Zemljišni prostor sela jasno je razgraničen i nosi brojna imena koja svedoče o dugoj upotrebi i organizaciji prostora. U ravni oko reke nalaze se njive i livade poznate kao Mahala, Blato, Luke, Peteševnica, Močila i Pajkovo kućište.
Na levoj strani prostiru se Prijeke njive, Visaljke, Votnjaci, Jelenjače, Brćani i Dulje, dok su na desnoj strani Babljača, Berotaši i Doline. Iznad sela prostiru se šume i pašnjaci koji su služili za ispašu stoke i sezonski boravak.
Starine u selu
Tragovi prošlosti u Tucanju ukazuju da je ovo staro naselje.
U kraju Brćani nalazi se lokalitet Crkvište, gde se i danas vide ostaci temelja kapele. Nedaleko odatle, na brdu Dublje, nalazi se "Grčko groblje", sa kojeg su ranije odnošene nadgrobne ploče za zidanje mehtepa.
U blizini se nalaze i lokaliteti Ulica i Vignjište, što zajedno sa Crkvištem ukazuje na postojanje nekadašnjeg gušće naseljenog područja. Vrh Krša iznad sela, poznat kao Gradac, iako bez vidljivih ostataka utvrđenja, dodatno potvrđuje značaj ovog prostora u prošlosti.
Poreklo stanovništva
Prema podacima koje je zabeležio Milisav V. Lutovac u delu "Bihor i Korita" (1967), današnje stanovništvo Tucanja potiče od doseljenika iz početka 18. veka.
Među najstarijim bratstvima izdvajaju se Čilovići, za koje se ne zna pouzdano poreklo, i za koje se u narodu kaže da su možda "od Latina", što je često bio naziv za starosedeoce.
Šabotići, kojih ima oko 60 kuća, vode poreklo od pravoslavnih Bubanja iz Bubanja na drugoj strani Lima, a u novije vreme iz sela se iselilo oko 15 kuća u Makedoniju.
Babačići, kojih ima oko 25 kuća, prema predanju potiču iz Njeguša, a povezani su sa Obradovićima iz Gornjih Sela i Zekićima iz okoline Rožaja.
U selo je, kako se prenosi, došla jedna baba sa dvoje dece koji su kasnije primili islam, a po njoj je nazvan i kraj Babljača, gde se i danas nalaze ostaci starih kuća poznatih kao Čardacine. Deo Babačića iseljen je u Trijebine i Krnjoj Jeli (Sjenički kraj).
U Tucanjama postoji i jedna kuća porodice Veljića, doseljenih iz Babina u Polici.
Na taj način Tucanje ostaje primer složenog sloja istorije, geografije i migracija, u kojem se kroz imena mesta i porodica i danas prepoznaju tragovi prošlih vremena i kretanja stanovništva koje je oblikovalo ovaj kraj.
(Poreklo.rs)
