Nagrada 'Lazar Trifunović' za 2025. godinu dodeljena je Danici Đorđević Janković.
Nagrada će biti uručena na ceremoniji u Galeriji Artget, Beograd.
Nagrada „Lazar Trifunović“ za 2025. godinu dodeljuje se Danici Đorđević Janković za tekst „Residual Aesthetics: Rethinking Zoran Todorović’s Warmth against the Benchmark of the Anthropocene” (“Rezidualna estetika: preispitavanje umetničkog projekta Toplina Zorana Todorovića u odnosu na referentni okvir antropocena”), koji je objavljen u 37. broju časopisa AM Journal of Art and Media Studies Fakulteta za medije i komunikacije.
Ovu odluku doneo je žiri u sastavu: Sofija Milenković, istoričarka umetnosti i saradnica u nastavi Odeljenja istorije umetnosti Filozofskog fakulteta u Beogradu, Nebojša Milenković, istoričar umetnosti, kustos, muzejski savetnik u Muzeju savremene umetnosti Vojvodine i pisac, i Miroslav Karić, kustos Muzeja savremene umetnosti u Beogradu.
Nagrada će biti uručena u sredu, 14. januara, u 12 časova, u Galeriji Artget Kulturnog centra Beograda.
Žiri je istakao da se u ovogodišnjoj produkciji tekst Danice Đorđević Janković izdvojio analitičnim i sistematičnim pristupom, temeljito postavljenim teorijskim okvirom i njegovom doslednom primenom u razmatranju dela Zorana Todorovića, ubedljivom argumentacijom, visokim nivoom jezičke artikulacije, kao i aktuelnošću koncepata i pitanja koje analizira.
Todorovićeva "Toplina"
Uzimajući Todorovićev rad Toplina kao uzoran za studiju slučaja, autorka repozicionira njegovu interpretaciju sa, do sada preovlađujuće, biopolitičke perspektive tumačenja, na perspektivu koja uzima u obzir fenomene posthumane krize subjekta, ekološke katastrofe i kognitivnog rada. Polazeći od kose kao osnovnog materijala od kog je nastao rad Toplina, autorka je sagledava kao nosioca širokog spektra značenja koja često destabilizuju granice između pojmova poput humanog i ne-humanog, nosioca života i beživotne forme, biološkog i simboličnog i onoga što je otpad, ostatak i višak, dok je razmatra i kao materijal koji se primenjuje u primerima savremene umetnosti koji zbog njegovih svojstava mogu da se označe pojmom rezidualne estetike.
Oslanjajući se na teoretičarke i teoretičare poput Rozi Brajdoti, Džudit Batler, Franka Bifa Berardija, Ašila Mbemba, Julije Kristeve i drugih, Danica Đorđević Janković, na primeru rada Zorana Todorovića, ispituje potencijal umetnosti rezidualne estetike da materijalizacijom zazornog, artikulacijom pozicije graničnosti i međuprostora, kao i aktiviranjem slojevitih značenja materijala od kog je sastavljena, razmatra problem antropocentrizma sa tačke gledišta decentriranja humanog, zatim pitanja asimetrije i hijerarhizacije između formi materije, rada i života koje se smatraju vrednim i dostojnim vidljivosti i žaljenja i onih koji se u tom smislu obezvređuju, kao i nepravednosti i nedoslednosti sistema koji ih određuju kao takve.
Tekst Danice Đorđević Janković, u tom pogledu, primer je kritičkog razmatranja novih koncepata koji doprinose razumevanju fenomena savremene umetnosti, proširivanja ili otvaranja dodatnih polja njihovog čitanja, kao i ukazivanja na potencijale savremene umetnosti da kritički preispituje neke od ključnih aspekata i pojava koje određuju doba u kom živimo, navodi žiri.
Danica Đorđević Janković (1991) diplomirala je na Odeljenju za istoriju umetnosti Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu, gde je i završila master studije, odbranivši 2023. godine tezu „Samoorganizacija umetnika u Srbiji u doba tranzicije – modeli, značaj i dometi“. Trenutno je na doktorskim studijama na istom fakultetu. Od 2018. do 2024. godine radila je kao saradnica u Muzeju savremene umetnosti u Beogradu, a od 2025. zaposlena je kao kustoskinja u Muzeju naivne i marginalne umetnosti.
