Gorčin Stojanović: Akademija i teatar
U srednjem veku, navodno, histrione, glumce, savremenim jezikom rečeno – scenske izvođače, sahranjivalo se van groblja, poput prostitutki i veštica. No, otkako su mrtvi pozorištnici, kako taj svet naziva Sterija, pripušteni u grobljanske atare, njihov je položaj i dalje dvojak: voljeni, obožavani, posuti zvezdanom prašinom i, u isti mah, unižavani, prezirani, nipodaštavni, onda kad to nije po volji građanstvu, biračkom telu i onima koje to telo izabere. O tom dvojstvu, toj istodobnoj zaljubljenosti i preziru, svedoče i oni, uglavnom neuspešni, pokušaji građana-glumaca da postanu i građanski zastupnici, baš kao i velike sahrane u alejama zaslužnih građana. Retko su birani, a oni najpopularniji na, uzmimo, predsedničkim izborima, nisu stizali ni do statističkih grešaka. Nisu smatrani dostojnima javnih delatnosti, valjda.