Meštani se žale na narušavanje privatnosti, ulazak turista u dvorišta i kuće, kao i na probleme sa dozvolama za tradicionalnu poljoprivredu i držanje životinja
Stroga pravila za očuvanje baštine su za same stanovnike rigorozna, dok su komercijalne aktivnosti za turiste često tolerisane uprkos narušavanju autentičnosti sela
Vlkolinec se može smatrati kapijom za ulazak u srednji vek. To je slovačko selo u kojem postoje isključivo drvene brvnare kakve se često sreću u planinskim predelima centralne Slovačke.
To je najbolje očuvano selo ove vrste u celom regionu. Raspored samog naselja ostao je praktično nepromenjen od vremena kada je izgrađeno, a jedinstveni ruralni arhitektonski stil je potpuno sačuvan.
Vlkolinec je naselje površine oko pet hektara koje administrativno pripada gradu Ružomberok. Istorijski gledano, smatran je jednom od gradskih ulica, iako se nalazi oko sedam kilometara od samog grada.
Broj stanovnika u Vlkolincu opada već decenijama, ali se taj trend ubrzao nakon što je selo uvršteno na Uneskovu listu. Godine 1993. ovde je stalno živelo sedam porodica, odnosno 27 ljudi. Danas su ostale samo četiri porodice i 14 meštana. Stanovnici ovog sela komentarišu kako kod njih nema posla, pa mlađi stanovnici putuju na posao u druga mesta, dok deca i unuci dolaze samo za praznike.
Teret masovnog turizma
Zahvaljujući izuzetno očuvanom narodnom graditeljstvu, Vlkolinec je 1993. godine uvršten na listu svetske kulturne baštine UNESCO. Zato ga svake godine poseti oko 100.000 turista. Ipak, to meštanima ovog sela nije donelo ništa dobro.
Nakon što kupe karte na parkingu ispod naselja, mnogi se ponašaju kao da ulaze u muzej na otvorenom. Turisti često ulaze u dvorišta, zaviruju kroz prozore, pa čak i gledaju u kuhinje kuća u kojima ljudi zaista žive.
- Živeli bismo bolje da nas UNESCO skine sa liste. Zbog strogih propisa više ne možemo da držimo životinje niti da obrađujemo male parcele zemlje kao nekada - kaže šezdesetsedmogodišnji Anton Sabuha, najstariji stalni stanovnik sela za The Slovak spectator.
Sabuha je zbog toga postavio prepreke i table sa natpisima "Privatna svojina" i "Zabranjeno fotografisanje", što, kako kaže, uopšte nije pomoglo.
Meštani se žale i na bicikliste koji prolaze kroz selo uprkos zabranama, kao i na tezge sa suvenirima i kioske brze hrane koji narušavaju istorijski ambijent. Pravila o očuvanju baštine su izuzetno stroga za same stanovnike, dok se komercijalni zahvati povezani sa turizmom često tolerišu.
(Kurir)
